Na anderhalf jaar in Spanje merkten we dat het niet goed ging met onze dochter. Sterker nog: ze leek langzaam achteruit te gaan.
Elke ochtend was school een strijd. Ze wilde niet gaan, schreeuwde, huilde en we voelden ons elke dag opnieuw verscheurd als we haar achterlieten.
Ze weigerde Spaans te spreken, deed nauwelijks mee in de klas en kwam vooral thuis met kunstwerkjes. Er waren steeds meer signalen dat ze niet lekker in haar vel zat.
We begonnen ons af te vragen: hebben we de juiste keuze gemaakt door naar Spanje te verhuizen?
Toen namen we een beslissing waar veel mensen een mening over hadden: we haalden haar van de Spaanse school en schreven haar in op een internationale school.
Ja, daar wordt voornamelijk Engels gesproken en is Spaans de tweede taal.
Ja, het is een flinke investering.
En ja, we kregen daar veel opmerkingen over.
Maar soms moet je verder kijken dan wat anderen vinden en kiezen voor wat jouw kind nodig heeft.
Nu, nog geen half jaar later, zien we een compleet andere dochter.
Ze gaat iedere dag met plezier naar school. Na school wil ze afspreken met vriendjes, deelnemen aan activiteiten en ze straalt weer. En inmiddels verrast ze ons regelmatig met hoe goed haar Spaans al is.
Wat ons misschien nog wel het meeste heeft geleerd: ontwikkeling verloopt niet altijd volgens een rechte lijn. Op de Spaanse school deed ze een jaar over. Op haar nieuwe school heeft ze die achterstand alweer ingehaald en stroomt ze volgend jaar door naar het volgende niveau.
Maar dat is voor ons slechts bijzaak.
Het belangrijkste is dat we haar weer zien lachen. Dat ze zelfvertrouwen heeft. Dat ze groeit.
Soms voelt een keuze als een stap terug. Terwijl het eigenlijk precies de stap vooruit is die nodig is.
Niet iedereen zal je keuzes begrijpen. En dat hoeft ook niet.
Voor ons was deze beslissing elke euro, elke discussie en elke twijfel waard.
Want we hebben onze dochter terug.
En wat zijn we ongelooflijk trots op haar. ❤️
